konniebende.web-log.nl

Roosje

Vanochtend zou ik met Konijn op weg gaan naar Asiel Goofy om haar daar naar de opvang te brengen. Al een paar dagen liep ik met twijfels door mijn hoofd en nog tot vanochtend toe wist ik niet of ik er goed aan deed om haar evt. zelf te houden. We hebben toch besloten om haar hier een nieuw thuis te geven. Ze is ontzettend lief en moet nog verder socialiseren, maar dat komt wel goed. We noemen haar Roosje, naar de eerste lotharinger van mijn jongste zusje. Ik ben wel naar Asiel Goofy gereden, want ik had me helemaal verheugd op een wederontmoeting met de mensen daar. Een warme ontvangst bij zulke lieve mensen die vrijwel geen grenzen kennen als het om dieren en hun opvang gaat. Met hart en ziel gaan ze er tegenaan en samen met hun vrijwilligers verzorgen zij de vele konijnen en cavia's die wachten op een nieuw baasje. Ik heb er bewondering voor. Hun verhalen kun je lezen in het dagboek van www.asielgoofy.nl . Na dit bezoek ben ik naar Sannie doorgereden en ook voor haar heel veel bewondering voor alle zieke dieren die zij onder haar hoede neemt en met liefde verzorgd. Het was allemaal kort en krachtig, maar ik ging helemaal blij weer op weg naar huis. Wat een lieve mensen allemaal en zo fijn dat je gewoon over konijnen kunt praten zonder dat je raar aangekeken wordt.

Donderdag een nieuw mandje gekocht. Helaas een maatje te klein. Diesel pikt het mandje mooi voor zichzelf in.

Moppie, met snotneusje, kan er niet meer bij. Vechten doen ze er gelukkig niet om....Moppie gaat gewoon in het andere mandje liggen.

Fijn weekend verder, groetjes Olga

Tevreden

Konijn heeft het best naar haar zinnetje. Ze vermaakt zich prima in de ren en ligt regelmatig op de uitkijk naar onze andere konijnen. Ze wordt wel heel onrustig als je de ren in loopt en wil graag even enkeltje bijten. Gelukkig hebben we een paar rubber laarzen, haha. Ik was nog even terug aan het kijken en zag dat het konijn van mijn zusje, die naar Denemarken is verhuist, ook een lotharinger was. Dat was een grote van 7 kilo. In 2006 heeft ze hier met haar vriendinnetje gelogeert.

Vanachter het raam genomen. Ik was bang dat ze anders op zou staan.

Hier de lotharinger van mijn zusje, maar dan een maat groter dan Konijn. Inmiddels is het al weer 2 jaar geleden dat ze is overleden.

Groetjes Olga

Het kan niet op

Op weg naar de hei met Amy kregen we toch een sneeuwbui op onze kop. Enorme vlokken dwarrelden naar beneden. Prachtig om te zien, maar we waren drijfnat toen we thuis kwamen. Wat smaakt zo'n bakkie thee dan lekker en voor Amy natuurlijk een bak eten.

Vanachter het raam zie je de grote vlokken niet, maar de sneeuw kwam met bakken de lucht uit.

Een beste laag in de voortuin.

Bubba genietend en half wegsukkelend.

Konijn ook vanachter het plexiglas genietend van het zonlicht dat tegen het raam van de bijkeuken weerkaatst  zo het hok in.

Wil ik net typen dat het aan het dooien is en het zonnetje schijnt.....zie ik dat het weer aan het sneeuwen is. Ik hoorde net nog wat een lange files er langs de weg staan en hoop maar dat iedereen heelhuids thuis komt met die gladde wegen.

Groetjes Olga

Alleen met sneeuw

Zei ik in de vorige log dat Bubba er alleen uit komt voor z'n eten.....de rest van de dag heeft meneer in de sneeuw gelegen. Tot gisterenavond toe. Ik keek boven uit het raam en zag Bubba nog steeds liggen in de sneeuw. En het sneeuwde nog hard ook op dat moment. Ik riep Jan die ging kijken en zag dat Bubba languit lag, poten vooruit. Dat was schrikken....ademt ie nog wel? Jan gaf hem een zetje en ja hoor kop omhoog...is er iets? Ja hup je hok in. Daar ging meneer flink tegenin en in z'n hok liet hij dat nog even merken door hard te stampen.

Van spelen in de sneeuw word je ook erg moe.

Fijne zondag, groetjes Olga

Wie ben jij

Vannacht keek ik uit m'n raam en ja hoor, daar lag weer een laagje sneeuw. Net het deurtje van de ren opengezet en Woolie stond vol verbazing te kijken naar onze gast. Bubba komt z'n hok al dagen niet uit, alleen om te eten.

Wie is dat nu vrouwtje?

Dit is "Konijn". En volgens mij, ik heb 't even opgezocht, is ze een klein lotharinger. Nu nog even te zwaar, maar over een poosje is ze vast weer helemaal in topvorm. Ondernemend is ze wel, dus dat zit goed.

En zo lief. Ja, dan baal je tegelijkertijd dat je zo'n dier geen permanent huis kan bieden. We geven haar 2 keer per dag kleine beetjes voer en haar keutels zijn nu al niet nat meer.

Zo'n leukerd laat je toch niet in een hokkie zitten.

Ze heeft mijn kleuren,

maar ik heb langer haar.

Groetjes Olga